Van Optimist tot tallship 2

Puck is 15 jaar en wil maar één ding: de oceaan op met School at Sea. De moeilijke weg daarnaartoe beschrijft ze in een aantal blogs. Dit is het tweede: over haar mijlpalen.

In december ging ik met mijn maatje en het Nederlandse team trainen op Lanzarote. Een bijzondere kans die ik kreeg van mijn school en van het Watersportverbond. De dagen ervoor waren druk. Zondag had ik nog mijn laatste wervingsles bij School at Sea in Amsterdam en maandagochtend bracht mijn vader me in alle vroegte naar Schiphol. Ik vloog onder begeleiding van een steward en kreeg overal voorrang bij inchecken en bagage. Dat was eerlijk gezegd best relaxed, vooral als je met zeilspullen reist en je hoofd nog vol zit. In het vliegtuig zat ik rustig bij het raam. Tijdens het opstijgen voelde ik pas hoe druk deze periode eigenlijk was geweest: school, trainen, Puck at Sea, acties, plannen. Alles liep door elkaar. En toch voelde het goed. Alsof ik precies was waar ik moest zijn.

Wedstrijdzeiler

Zeilen doe ik vanaf mijn achtste, in een Optimist. Na wedstrijden bij mijn vereniging in Gouda volgden Team Rotterdam, het nationale team en internationale wedstrijden. Ik zeilde al bij Barcelona, Palma de Mallorca, Malta, Kiel, Valencia en het Gardameer. Als ik eraan terugdenk, zijn het vooral herinneringen aan havens, vliegvelden, wachten, inpakken, uitpakken en weer het water op. Nu zeil ik in een 29er, samen met Taete. Dat is echt anders. Je moet elkaar vertrouwen en samen blijven denken. Als één van ons niet scherp is, merk je dat meteen. Juist dat samenwerken vind ik mooi. Het dwingt me om niet alleen naar mezelf te kijken, maar naar het geheel.

Training

De trainingsweek op Lanzarote was intensief. Lange dagen op het water, veel herhaling, soms vermoeid, soms supergemotiveerd. Er waren momenten dat alles liep en momenten dat we dachten: oké, dit moet beter. Dat hoort erbij. Ik merk dat ik steeds bewuster bezig ben met wat ik doe, en dat geeft rust. Het voelt alsof ik langzaam groei, niet alleen als zeiler, maar ook als mens.

Het 29er-team is ook gezellig. We zitten samen in een huis met één coach en doen alles zelf: koken, boodschappen, opruimen, schoonmaken. Bij de Optimist ging er altijd een event-ouder mee die dit soort dingen regelde. Nu zijn we zelf verantwoordelijk. Mijn vader vindt het stiekem wel jammer dat hij niet meer mee hoeft als hulpouder.

Leerzaam

De fondsenwerving loopt ondertussen wel door. Dat betekent veel en hard werken, naast school. Ik organiseer sponsoracties, verkoop zeilartikelen, geef zeillessen, geef ook presentaties en doe klusjes om stap voor stap dichterbij te komen. Op de socials (Facebook, Insta, LinkedIn) vertel ik over mijn stappen:  zoek maar op ‘Puck at Sea’.
Ik leer door de fondsenwerving echt veel dingen, dingen die best spannend zijn om te doen bv praten voor een groep volwassenen, bedrijven bellen, hulp vragen.

Het geld betekent voor mij veel meer dan alleen geld. Het staat voor vertrouwen. Voor mensen die meedoen en in mij geloven. In december waren er acties met kerstpakketten, zelfs op mijn oude basisschool. Dat vond ik bijzonder, alsof plekken uit mijn verleden me helpen richting mijn toekomst. Ook mijn huidige school hielp mee door wijn te bestellen via Puck at Sea voor hun kerstborrel. Kleine bijdragen, maar samen maken ze een groot verschil.

Mijlpalen

Tussen alle trainingen door werd ik ook vijftien. Geen groot feest, maar wel een cadeau dat perfect bij mij past: een custom made Oakley. Goed zicht op het water is essentieel, zeker met fel zonlicht. Mijn vorige bril had ik drie jaar en die was helemaal versleten. Deze is speciaal voor mij gemaakt, zelfs met mijn naam erin gegraveerd. Dat voelt heel persoonlijk.

De teller voor de fondsenwerving staat nu op € 11.402, wat een geweldig resultaat is in ruim drie maanden. Op 25 december stond de teller op 10.000. Die kwam er door een donatie van maar liefst 5000 euro, van mijn sponsor.

Inmiddels heb ik al meer dan 1.000 connecties op LinkedIn, 1014 om precies te zijn. Weer een mijlpaal! Zo ben ik interessanter voor zakelijke sponsoren omdat hun bedrijfsnaam dan gezien kan worden door meer dan 1000 personen.

Ik heb een Club van 100 opgericht, en die groeit!. Er is plek voor honderd leden die ieder € 100 bijdragen. Inmiddels zijn er twintig leden, waaronder zelfs een vriendin van mij. Dat voelt als een vaste groep mensen achter me, als een soort bemanning. Dat geeft rust, vooral op momenten dat ik even twijfel.

Kerst bij familie

Na Lanzarote was het fijn om kerst te vieren bij familie in Maastricht. Even geen schema’s, geen boten, geen planning. We hebben geskied in Landgraaf, geschaatst op het Vrijthof en lekker gegeten met familie. Gewoon samen zijn. Lachen en genieten. Dat had ik nodig om daarna weer vooruit te kijken.

Volgt u mij?

In mijn volgende blog vertel ik hoe ik zakelijke sponsoren benader en wat daarbij komt kijken. Ook komt er een Captain’s Dinner op 20 maart bij mijn Roei- en Zeilclub in Reeuwijk. Ik sta nu ruim op een derde van dit avontuur. Meer informatie en updates zijn te vinden op www.puckatsea.nl en via mijn socials.

Los van de steiger neem ik steeds meer zelf in handen.
Tussen wind, trainingen en schooldagen blijf ik bijsturen.
Het werk stapelt zich op, maar de koers blijft helder.
De oceaan ligt nog voor me, rustig en open.

Kopfoto: ©Eric van den Born