Tecla op de Stille Oceaan

Het water stroomt voorbij. Een zilveren maan verlicht de oceaan bij elke kans die hij krijgt, tussen het wolkendek van de nacht. Het licht is verbluffend, een helder wit tegen een diep, donker zwart. ‘Golden hour’ en zonsondergangen mogen dan mooi en lieflijk zijn, maar dit koude, harde licht voelt magisch aan. Vooral na een paar nachten in volledige duisternis, zonder maan of sterren.

We ontvangen regelmatig updates van de Tecla, die nu onderweg is van Galapagos naar Frans-Polynesië. Altijd leuk om te lezen, voor meer: zie de website van het schip.

Lijnen op een kaart, verhalen op zee

Op onze papieren kaart zijn we op weg naar het zuidwesten, naast de route van 2019. Gijs heeft deze route gevaren, dus we racen tegen elkaar met jaren ertussen. We worden iets westelijker geduwd dan de koers van 2019. De wind is nog steeds sterk en soms variabel, dus we nemen het zoals het komt.
Op de plotter zien we een andere track: de track die we vorig jaar hebben gemaakt, toen we vanuit Chili op weg waren naar Tahiti en het uiteindelijk tot de Marquesas-eilanden hebben geschopt. Met slechts 5 dagen verschil is dit een jaar geleden. Jasmijn en ik keken elkaar vanmiddag aan. Het voelt niet als een jaar. Het voelt meer als twee of drie jaar; er is zoveel gebeurd. De avonturen, de tegenslagen, de strijd, en nu zijn we hier. Wat een geluk hebben we toch. Jasmijn en Michael hebben deze reis vorig jaar samen met mij gevaren, en we kunnen ons “geluk” gewoon niet op dat we hier weer zijn en deze reis zeilen zoals we dat nu doen: de snelheid, het geweldige team aan boord en het weer.
In deze lijnen naast elkaar op de papieren kaart, en de lijn die elkaar kruist op de digitale kaart, zit een soort poëzie verborgen. Een verhaal dat niet in zinnen wordt verteld, maar in vaste posities op een kaart. Een continue stroom van losse woorden, of een stroom van continue herinneringen.

Maandag oefendag

En op deze maandag op zee zorgden we ervoor dat het ook een gedenkwaardige was. Te beginnen met onze gestrande booby op het voordek. Even leek het erop dat hij te zwak was om de nacht door te komen. Maar tegen de ochtend begon hij zijn veren te poetsen en nog voor de middag vloog hij weg en was genoeg hersteld om weer de wereld in te trekken. Wat ons de foto van de dag opleverde, gewonnen door Ben, met onze Booby Roger of Roberta… dat weet ik niet zeker.

Dan zijn er de actieve wachten terwijl we de veranderende wind volgen. Hemelse waarnemingen lukten vandaag toen de zon tussen de cumuluswolken van de passaatwind verscheen, gevolgd door een oefening om het schip te verlaten. Alle bemanningsleden in onze neongroene overlevingspakken binnen 4,5 minuut – niet slecht voor een eerste keer op een rollend schip. De temperatuur aan boord is wat gedaald. Hoewel het vandaag lekker zonnig weer was, is het in de schaduw rond de 26 graden; ’s nachts daalt het tot 23 graden, waardoor ik voor het eerst sinds weken weer zin heb om een spijkerbroek aan te trekken. En heb ik het echt met Tooske gehad over het dragen van schoenen toen we op wacht kwamen?

Bron en foto’s: Tecla, Jet Sluik