Uit het logboek van de Tres Hombres

Aaron Smit vertelt over de eerste week van de oversteek van de Noord-Atlantische Oceaan in 2026.

Onze tijd in het Caribisch gebied zit erop nu we de steven naar het noordoosten hebben gericht (zo ver als de weergoden het toelaten). We zijn in opperbeste stemming! Iedereen is enthousiast om de oceaan weer over te steken, sommigen voor de eerste keer, anderen zijn hier al eerder geweest.

Tijdens onze tijd in de West-Indië hebben we alle lading ingeladen: rum uit Guadeloupe, Barbados en de Dominicaanse Republiek, een overvloed aan pittige sauzen en lokale producten, evenals cacao- en koffiebonen.

Naast het laden van de vracht hebben we genoten van de zon, voor anker gelegen in Marie Galante voor onderhoud en om te zwemmen. We hebben de verschillende havenstadjes verkend, lokaal streetfood gegeten en cocktails gedronken op het strand.

In Boca Chica moesten we helaas afscheid nemen van een aantal trouwe bemanningsleden, waaronder onze kapitein Quinten. Hij voer voor het eerst als kapitein op de Tres Hombres. Nu heeft Anne-Flore het roer overgenomen. Zij zal ons veilig en snel naar huis brengen. Eerder in Guadeloupe nam de nieuwe tweede stuurman Jeremy het stokje over van Renée.

We verwelkomden ook vijf nieuwe stagiaires aan boord voor dit laatste deel van de reis. Zij stonden te popelen om met ons mee te varen, de oceaan over te steken en meer te leren over zeilen.

Op zaterdag 7 maart was het onze vertrekdag. We waren van plan om vroeg in de ochtend te vertrekken, maar door het papierwerk en de rest van de vloot werd ons vertrek uitgesteld tot ongeveer 9 uur ’s ochtends. Dat was net op tijd, de wind draaide tegen. Nadat we ons van de kust hadden losgemaakt, verdeelden we ons in wachtdiensten. Een lichte deining deed het schip op en neer schommelen.

Die middag kregen we op de Caribische Zee te maken met een mooie, tegenwindse deining en een sterke oostenwind, waardoor het bijna aanvoelde als een zware storm. De nacht en de volgende dag waren eveneens ruw. We kruisten tegen de wind in en testten onze regenkleding. Tegen maandagmiddag bereikten we eindelijk de zuidkant van de Mona Passage. Door constant op zuid-zuidkoers te blijven varen, bereikten we tegen de late avond de open Atlantische Oceaan. Ze verwelkomde ons met open armen en kalmeerde een beetje, zodat we na de ruwe start weer op adem konden komen. De volgende dagen voerden we diverse onderhoudswerkzaamheden aan boord uit, zoals het schuren en oliën van de bolders en blokken, het repareren van zeilen, het herstellen van gebroken lijnen en het schrapen van de kombuiswanden voor een nieuwe verflaag.

’s Nachts hadden we af en toe een rukwind, maar meestal waren het open sterrenhemels. Ik probeerde nieuwe sterrenbeelden te leren en keek hoe de maan steeds later opkwam. Onze middagwachten werden beloond met prachtige zonsondergangen, gevolgd door een heldere verschijning van Venus. We zagen de snel bewegende lichtjes die heen en weer bewogen aan de westelijke hemel, buitenaardse wezens, dat moest het volgens ons zijn!

Van donderdag op vrijdagavond ging de wind volledig liggen. Tegen lunchtijd dobberden we rustig op een bijna spiegelgladde oceaan. Dit was waarschijnlijk een van de mooiste dagen van de reis, want alles was stil, op af en toe het klapperen van de zeilen na… en één enkele kreet: Man overboord! De perfecte gelegenheid om een ​​oefening te doen: de bijboot te water laten, de zeilen strijken en de persoon (met de reddingsboei) weer aan boord halen. Daarna mochten we zelf ook overboord springen en zwemmen in het prachtige blauwe water van de oceaan, met 5 kilometer water onder onze voeten. Van het dek duikend, van de reling springend of zelfs aan de boegspriet bungelend, grepen we onze kans in dit zeldzame moment van kalmte om er volop van te genieten! Ik had dit niet verwacht toen we ons uit de Caribische Zee ploeterden, maar het gebeurde toch!

In de middag kregen we de oostelijke wind terug en nu, op zondagmiddag, voorspelt de weersverwachting voor de komende week een zuidelijke wind. Perfect om ons rechtstreeks naar onze volgende bestemming te brengen: de Azoren.

Beeld en tekst: Fairtransport